Анам туралы естелік

Иә, әлемдегі ең ұлы есім — АНА!

Менің анам — Мақан Әнбияқызы. Мен үйде үш ұл, екі қыздан кейін соңғы сүт кенжесі болып өмірге келіппін. Өмірге келерден алты ай бұрын анамның мұрнынан қан тоқтамай қалалық емханаға түседі, дәрігерлер іштегі баланы (мені) алдырып тастауға кеңес береді, бірақ, анам келіспейді. Мен туылуға үш ай қалғанда қаладағы дәрігерлер анамның «бір айлық ғұмыры қалды, қолымыздан келмейді, бала туылғанда екеуінің бірін болса да, бірін құтқару мүмкін емес» деп шығарып салады. Жалғасын оқу…

Бес бала тағдыры білім саласына қатысы бар ма?

Бес баланың өмірі, болашақтың бес гүлі ерте солды.

Біз қоғамдағы әр трагедиядан сабақ ала аламыз ба? Әр трагедияның астарына үңіле аламыз ба?

Осы бес баланың аядай бөлмеде ержетіп жатқанының себебін іздеп көрейікші. Ол бес баладан айырылған ата-анаға енді не берсек те қайғысын ортайта алмаспыз, бірақ дәл сондай өмір сүріп жатқан әлі бес мың, тіпті елу мың отбасы бар екенін естен шығармайық. Солар үшін біз не істей аламыз, үкімет нелерді істеу керек?
Иә, бес баласын құшақтап, күндіз-түні жұмыста ата-ана еріккеннен жүрген жоқ, тарыққаннан жүр. Сол бес баланың тамағы мен болашағы деп жүрді, бірақ, ол болашақ ерте қиылды. Ерте қиылуына бәріміз кінәліміз. Тек үкімет емес, баршамыз кінәліміз. Себебі билігі де халыққа қарай қалыптасады.

Жалғасын оқу…

Дипломды сауатсыздан, дипломы жоқ сауатсыз жақсырақ.

Өткенде, тура жаңа жыл күні ұлым ауырып емханаға түсіп, 14 қаңтарға дейін екі апта емханада жатып шықтым. Үйде кішкене қызым тұмау, емханада біз жатырмыз, әбден мазамыз кетті. Әйтеуір, дәрі егудің күшімен толық жазылып үйге келдік. Сол кезде ақ халатты жандардың қадірін түсіндім, кей ісіне сүйіндім, кей ісіне күйіндім. Бізде әр саланың біраз шикілігі, мамандардың немқұрайлылығы, адамға жан ашымастығы жан ауыртады ғой.

Шыны керек бүгін ауырып емханаға түссең де таныс іздеу керек, танысың болмаса… Иә, онда жағдайың танысың болғаннан әлде қайда жаман. Жалғасын оқу…

Қазақ ұлтшылдығы, қазақ мінезі де жаңа сатыға көтерілуі керек

Жыл басы елдің орталық облысының дүрлігуімен басталды. Осындай бір оқиғаларда бүкіл ел назары бұрылып, мұндай бірер құрбандық жоқ кезде мимырт түндей тыныштыққа түсетін бағзыдан бергі әдетіміз, соңғы ғасырдағы мінезімізге айналған-ды. Қарағандыдағы оқиғаны әр кім әр түрлі талдап, тәпсірлеп жатыр. Мен тек ол оқиға емес, жалпы бүгінгі қазақтың басындағы жағдайға байланысты аз кем ойлана кетуді жөн санадым.

Бүгінде Қазақ жеріндегі үлкен экономикадан тартып, кіші экономикалық табыс кімнің қолында? Кәсіпкерлік пен өндіріс кімнің қолында, білім мен бизнес кімнің қолында? Жалдану мен жалшылық кімнің мойнында? Осы сұрақтардың төңірегінде ойланып көрелікші.
Жалғасын оқу…

Ақылды болсаң, алдымен өзіңді тәрбиеле…

Бүгінде “жаға ұстатты мен жұртты шулаттының” арасында тірлік көп. Бір жұрт имансыздықтан, бір жұрт ұятсыздықтан, бір жұрт ұлтсыздықтан көрсе, енді бір жұрт тексіздіктен дейді.

Иә, атын атағың келмейді, бірақ, сол балалар да отбасында тәрбиеленіп, мектептің табалдырығын аттап шығып жатқасын, бүгінгі ұстаз ретінде бір ауыз пікір айтуды өзіме парыз санадым.

Бастысы, бүгін біз тәрбиені ұранға айналдырдық, ұраншыл, «әсіре қызыл» қауымға айналып барамыз. Жеңіл жолмен пайда табу, істен гөрі сөз, сөзден гөрі хайпке ұрыну бүгінгі елге оңай болып тұр. Жалғасын оқу…

Үкімет өлтірмейді…

Баяғыда кішкентай кезімде әжелеріміз: Үкімет өлтірмейді, өзегіңді талдырмайды — деп отырушы еді. Біз коммунизм деген ертегіні аяқтап, нарықтық заманға аяқ бастық, бірақ, үлкендер емес өзіміз қатарлы жастар да сол үкімет жағалағанды, жалақысы төмен болса да, бас ауыртар жұмысы көп болса да, қарғанып-сіленіп қойып бәрібір мемлекеттік, бюджеттік мекемелерде жұмыс істегенді дұрыс көреді. Жеке компанияда 120 мың айлығы бар жұмыс пен бюджеттік мекемеде 60 мыңдық жұмыс тұрса міндетті түрде екіншісін таңдайтын адамдар әлі өте көп екеніне таңғалдым. Неге? Жалғасын оқу…