ۇشاق تەرەزەسىنەن سىرتقا كوز تاستاپ وتىرمىن، شەكسىز كەڭىستىك، شەبەر جاراتىلىس، قۇس بوپ ۇشقىڭ كەلەدى. قيالداپ وتىرىپ قالعىپ كەتىپپىن. ءوزىم كەڭىستىكتە ەمەس، قيالىم كەڭىستىككە ۇشقان سەكىلدى. ءتۇس كورىپ كەتىپپىن…
(ەسكەرتۋ، بۇل بەيبىت سارىبايدىڭ ساتيراسى ەمەس، اياتجان احمەتجاننىڭ شىن ءتۇسى. بەيبىت اعاعا ەلىكتەۋ دە، وي ۇرلاۋ دا ەمەس. جاي كورگەن ءتۇستى كوز الدىعا كەلتىرۋ).
بەيبىت اعا، پرەزيدەنت پەن پرەمەردىڭ الدىندا شاي ءىشىپ، قابىلداۋىندا حالىقتىڭ ءسوزىن سويلەپ وتىرسا، مەنىكى ءسال باسقاشالاۋ.
قالادان قىستاۋ ىزدەپ ءجۇرمىن…
قازاقتىڭ كەشەگى داۋىردەگى كوكتەۋ، جايلاۋ، كۇزدەۋ مەن قىستاۋ اتتى ۇعىمدارى سانامىزدا بۇگىن قايتا جاڭعىردى، بىراق باسقاشا بولىپ. نەگە دەمەڭىز، ءبىر اپتا بولدى عالامتور بەتى مەن جارناما گازەتتەرىن ءتىنتىپ وتىرمىن، ىزدەگەنىم — قىستاۋ، قىستاۋ بولعاندا، وتارلاپ مال ايداپ، جامباستاپ جاتىپ سوعىم جەيتىن ەمەس، قۇشاقتاپ، بالامدى الىپ، قىسىلىپ قىستان شىعاتىن، جالداپ الىپ، جالاقىنىڭ جارتىسىن بەرەتىن قىستاۋ، بىراق تاپتىرمايدى- اۋ، شىركىن! جالعاسىن وقۋ…
تولعانىس
جاستىق شاق – ادام ءومىرى ءار يرىمگە ءبىر سالار اساۋ داريانىڭ ەڭ تاسىعان شاعى. دوستىق، ماحاببات سىندى ەكى الىپ سەزىمنىڭدە ءار قيىرعا تارتار، ءوز الىنشە بيلەتەر شاعى. بۇل كەزەڭدە ارا جىگى شەكسىز قابىسقان ەكى سەزىمدى اركىم ءوز الىنشە باعامدار.
ەگەر ءسىز ماحابباتتى ۇلى دەرسىز، ونى وقجەتپەستىڭ كوز جەتپەس شىڭىنا تەڭەرسىز، ال مەن دوستىقتى ءحانتاڭىردىڭ بيىك شوقىسىنا تەڭەر ەم; ال ءسىز ماحابباتتى كوز ۇيالتار گاۋھارعا تەڭەسەڭىز، مەن دوستىقتى تات باسپاس التىنعا تەڭەر ەم; ال ءسىز ماحابباتتى ارشانىڭ جاسىلى مەن راۋشاننىڭ قوش يىسىنە تەڭەسەڭىز، مەن دوستىقتى قاراعايدىڭ قايسارلىعى مەن اق ۋىزدىڭ دامىنە تەڭەر ەم.
